KAVEVE NEWS MEDIA

Mwalimu ni taa — taa ya maarifa, mwanga wa uhai, na dira ya jamii. 
Lakini taa hii sasa inazimika taratibu bila mtu kuiona. 
Mosho wa lawama, upepo wa kudharauliwa, na vumbi la maisha magumu vinapuliza mwali huu wa thamani. 
Je, bado tunamwona mwalimu kama taa, au tumemgeuza kivuli cha matumaini yaliyofifia?

Mwalimu ni taa. 
Lakini leo taa hiyo imetiwa doa. 
Darasani anakaa na watoto wasio na vitabu, hana chaki ya kuandika, wala mishahara ya kutosha kujikimu. 
Anafundisha kwa sauti ya matumaini, ilhali tumbo lake linalia kwa njaa. 
Anavumilia kwa tabasamu, lakini moyoni amejaa maumivu makali. 
Ni nani anayekumbuka jasho la mwalimu huyu ambaye kila asubuhi huamka kabla ya jua, akihakikisha watoto wa taifa hawatapotea gizani?

Huko mashinani, shule zenye madirisha yaliyovunjika na madawati yaliyooza bado zinasubiri kelele yake ya “Tulisome kwa makini!” 
Lakini watoto wamechoka, walimu wamekata tamaa, na serikali inaleta ahadi zisizoisha. 
Madaraka yakizuka, midomo yote hutamka “Elimu ni nguzo ya maendeleo,” lakini baada ya hapo — ukimya, ukosefu wa vitendea kazi, na visingizio visivyokwisha. 
Hivi taa inaweza kuendelea kuangaza bila mafuta?

Mwalimu ni taa. 
Lakini leo, taa hiyo inashindwa kuangaza barabara ya haki. 
Wakati mwingine anapata fedheha mbele ya wanafunzi, akinyanyaswa na wazazi au viongozi. 
Je, tumejiruhusu kufikia hali hii, ambapo wale waliotulea kwa maarifa tunawafanya kuwa watoto wa mateso? 
Pengine hatutambui kuwa historia ya mwananchi huanza na mkono wa mwalimu.

Tazama hadithi ya Bwana Albert Ojwang aliyefariki mwaka huu katika hali ambayo haikuelewa mpaka leo majibu hayajapatikana kuhusu chake.Alikuwa amebombea katika msomo wa Kiswahili,Historia na CRE. Nyota yake ilizimwa angali mbichi kabisa,huku familia,nchi na wanafunzi wake  walibaki katika taharuki kubwa.
Ni haki kweli?

Mwalimu ni taa. 
Ndani ya vyumba vya kufundishia, jua la mchana likiungua, bado anasimama na fimbo mkononi — si kwa kupiga, bali kuongoza. 
Anawaambia wanafunzi wake: “Usiache kusoma, jua litakapozama utawasha udaktari wako, uhandisi wako, ushindi wako.” 
Lakini wakati huo huo, mshahara wake hautoshi hata kununua taa ya chemli kwa nyumba yake. 
Huu si utani wa hatima; ni kioo cha unafiki wetu kama jamii.

Na huko mijini, walimu wanafundisha watoto wa matajiri wa majina, lakini wanarudi manyumbani kwa matembeo marefu, wakiwa wamelala kwa uchovu. 
Wengine huishi katika mitaa ya giza, huku saa ya kesho ikiteseka kwa njaa ya matumaini. 
Ni walimu hawa hawa wanaowaandalia viongozi stadi za kuongoza nchi, lakini wao hawaongozwi na haki.

Mwalimu ni taa. 
Lakini sasa taa imeanza kuyumba. 
Wanafunzi hawaheshimu tena, wazazi wamekuwa waamuzi wakali, na jamii inanyang’anya heshima ya kazi ya kufundisha. 
Jukwaa la elimu limejaa kelele za manung’uniko: 
“Walimu hawana motisha.” 
“Walimu wamechoka.” 
“Walimu hawafundishi kwa bidii.” 
Lakini nani aliyechunguza sababu? 
Nani amejua kuwa taa ya mwalimu inaweza kuendelea tu ikiwa italishwa mafuta ya heshima na staha?

Katika siku hizi za teknolojia na mitandao, walimu wanapambana na wimbi jipya la changamoto. 
Mtoto wa leo anapima maarifa kwa TikTok na Google, si kwa kalamu ya walimu. 
Mwalimu akiongea, mwanafunzi anasema: “Nimeona yote mtandaoni.” 
Lakini je, Google inafundisha maadili kama mwalimu? 
Je, TikTok inakuza hulka ya heshima na utu? 
Taa ya mwalimu bado inahitajika — hata kama dunia imetawaliwa na taa za skrini.

Mwalimu ni taa. 
Mwalimu ni mshumaa unaowaka kwa kufa. 
Anachoma nafsi yake kwa joto la upendo, akiwamulikia wengine njia kuu za maisha. 
Kila daktari, kila injinia, kila rais ana kumbukumbu ya mwalimu mmoja aliyesema: 
“Unaweza.” 
Lakini dunia inasahau kusema: 
Asante, Mwalimu.

Leo tunasema kwa unyenyekevu wa moyo: 
Mwalimu ni taa — usiiache itoweke gizani. 
Mpe heshima anayostahili, mpe motisha, mpe nafasi ya kuangaza zaidi. 
Maana bila mwalimu, taifa halitakuwa sawa. 
Taa yake ikizimika, hata kizazi cha kesho kitapotea gizani.
Je,taa ya mwalimu itaendelea kufifia mpaka lini? Ni wakati wa kusema imetosha na walimu wapewe haki zao.

Niite Mary Kavesa